NIEUWS
Guided battlefield tours belgium
Gidsen in Corsica - Normandië, Val d'Oise, De Somme, Lotharingen, Languedoc, Luberon & Andorra zijn mijn favoriete bestemmingen.
Goedemorgen beste FB-vrienden, vandaag het vervolg. Eenentwintig juli is de nationale feestdag van België.
Op die dag zijn winkels en postkantoren gesloten en staat het land stil bij het feit dat op die dag in 1831 de eerste koning van België, Leopold I, de grondwettelijke eed aflegde.
Voor die bewuste dag in 1831 hadden de Belgen al een koning gehad. Samen met de Noordelijke Nederlanden maakten ze onderdeel uit van het koninkrijk van Willem I der Nederlanden. De Belgen kwamen in 1830 echter in opstand en scheidden zich uiteindelijk af. Het startschot voor de Belgische onafhankelijkheidsstrijd werd gegeven op 25 augustus 1830. In de Muntschouwburg in Brussel werd op die dag, ter gelegenheid van de verjaardag van koning Willem I, de opera La Muette de Portici (de stomme van Portici) gespeeld, een stuk over een opstand tegen de Napolitaanse koninklijke garde.
Terwijl het stuk opgevoerd werd, ontstond er tumult. Bij de schouwburg had zich al een groep relschoppers verzameld en zij kregen gezelschap van enkele tientallen bezoekers van de schouwburg. Gezamenlijk sloegen ze ruiten in, plunderden ze winkels en verzamelden ze wapens.
De geest was uit de fles.
Het was het begin van de Belgische. Al vijftien jaar was Willem I koning van zowel de Noordelijke als de Zuidelijke Nederlanden (1815). Beide gebieden waren samengevoegd tijdens het Congres van Wenen, dat Europa na de val van Napoleon opnieuw moest indelen. Na vijftien jaar waren veel Belgen ontevreden. Veel van de katholieke zuiderlingen waren bijvoorbeeld niet blij met het feit dat Willem I protestants was en de Franstalige edelen vonden het weer vervelend dat de regering Nederlands sprak. Veel liberalen waren daarnaast van mening dat de koning veel te machtig was. Toen in 1830 in Frankrijk de koning Karel X succesvol werd afgezet, kwamen ook de Belgen in actie. Koning Willem I wilde de Zuidelijke Nederlanden kost wat kost in het koninkrijk houden en zette het leger in tegen de opstandelingen. Al snel splitste het leger zich echter ook. De zuidelijke militairen deserteerden op grote schaal. Dit versterkte het onafhankelijkheidsgevoel van de Belgen nog meer en er werd een nieuwe koning aangesteld: Leopold van Saksen-Coburg, de eerste koning der Belgen, ofwel Leopold I. Deze koning legde op 21 juli 1831 de grondwettelijke eed af. De eenentwintigste juli is om die reden in België nog altijd de nationale feestdag. Leopold I was in 1830 overigens eerst nog gevraagd om koning te worden van Griekenland. Dit zag de Duitse prins echter niet zitten. De Belgen vonden hem onder meer een geschikte kandidaat, omdat ze via deze koning de banden met Engeland hoopten goed te kunnen houden. Leopold I was de oom van de Engelse koningin Victoria. Net als Willem I was Leopold overigens protestants. Hij aanvaardde het koningschap met de toezegging dat hij zijn kinderen in het overwegend katholieke België een katholieke opvoeding zou geven. Het feit dat Leopold alleen Frans en geen Nederlands sprak, was voor de Belgen destijds geen probleem.
2013 - Koning Albert II van België treedt af als koning der Belgen. Zijn oudste zoon, prins Filip, legt de eed af en wordt zo de zevende koning der Belgen.
Fijne dag verder.
Groetjes
Johan.
0 ReactiesComment on Facebook
Goedemorgen, beste fb-vrienden, even een geheugensteuntje wat voorafging op morgen, onze nationale feestdag. Op 17 juli, 195 jaar geleden, kwam Leopold I van België in België aan.
Na een moeizame koningskeuze verkoos het Congres op 4 juni 1831 prins Leopold tot koning der Belgen. Bij de stemming waren 196 congresleden aanwezig. Onder hen stemden 152 Congresleden voor prins Leopold, 14 voor regent Erasme Louis Surlet de Chokier en 10 zonder meer tegen prins Leopold. Ook waren er 19 onthoudingen en één ongeldige stem. Vier congresleden waren afwezig.
Vervolgens proclameerde Congresvoorzitter Etienne de Gerlache prins Leopold tot Koning der Belgen, evenwel onder voorwaarde dat hij de Belgische Grondwet zou aanvaarden en voor het Congres de grondwettelijke eed zou afleggen.
Prins Leopold verbleef op het moment van zijn verkiezing op Claremont House, zijn landgoed in het Verenigd Koninkrijk. Hij werd in de ochtend van 6 juni op de hoogte gebracht van zijn verkiezing tot staatshoofd van het jonge België. Hierop vertrok hij onmiddellijk naar het nabije Londen. Op 7 juni ontmoette hij er opnieuw een Belgische delegatie. Etienne de Gerlache, de voorzitter van het Nationaal Congres, overhandigde hem een brief van regent Erasme Louis Surlet de Chokier met de stand van zaken.
Leopold liet zijn aanvaarding van het koningschap afhangen van het ratificeren van het Verdrag der XVIII Artikelen door België. Dit verdrag werd op 26 juni 1831 door de Belgische delegatie in Londen aanvaard. Op 9 juli keurde het Nationaal Congres het verdrag goed met 126 stemmen tegen 70.
In Londen verzegelde Leopold zijn papieren, gaf hij zijn personeel een gouden handdruk, verzekerde hij zich van het onderhoud van Claremont House en deed hij afstand van zijn Britse dotatie. Nog in Londen stelde hij Jules Van Praet, een Brugse archivaris, aan als zijn secretaris.
Op dat moment stond niets hem nog in de weg om af te reizen naar het nieuwe koninkrijk.
Net zoals dat met Griekenland het geval was, kende Leopold ook België niet zeer goed. Hij was er in het verleden tweemaal geweest. In 1816 trok hij door Luik en Brussel op zijn tocht naar Londen. In 1829 bezocht hij België een tweede maal.
Leopold vertrok op 16 juli 1831 in de haven van Dover met het koninklijk jacht Crusader. Tijdens deze vaart werd hij zeeziek.
De bestemming was de Franse havenstad Calais. Bij het naderen van de Franse kust weerklonken er artillerieschoten. Het ging evenwel niet om een militaire aanval, maar om een verwelkoming in opdracht van de Franse koning Louis Philippe, die eveneens na een revolutie in 1830 op de troon belandde. In Calais werd de toekomstige koning begroet door generaal Belliard, ambassadeur van Frankrijk in Brussel. Leopold overnachtte er in hotel Dessin.
De volgende dag, op 17 juli 1831, zette Leopold de reis verder per koets, begeleid door ruiterij. Men reed via Duinkerke en Gravelines richting Belgische grens. De reis voltrok zich over het strand. Dat was immers de kortste en de gemakkelijkste weg.
Omstreeks 11 uur stak Leopold de grens over en arriveerde hij in het plaatsje Adinkerke.
Hij ontving er bloemen van de tienjarige Pauline, die was verkleed als nimf. Ze was de dochter van Louis-Auguste Ollevier, kolonel van de Veurnse burgerwacht. Naast de bloemen gaf ze ook nog een schild met het opschrift "A Léopold, la Belgique reconnaissante".
Hij werd er ontvangen door voorzitter van de Ministerraad en minister van Binnenlandse Zaken Etienne de Sauvage, minister van Buitenlandse Zaken en lid van het Voorlopig Bewind Joseph Lebeau, die hem in april nog had voorgedragen als kandidaat voor de troon, minister van Oorlog graaf Constant d'Hane de Steenhuyse, opperbevelhebber van de Burgerwacht en lid van het Voorlopig Bewind baron Emmanuel van der Linden d'Hooghvorst en burgemeester en herbergier Ryckeboer van Adinkerke. Er was ook een eenheid van de burgerwacht aanwezig. Leopold werd er ontvangen in herberg De Pelikaan.
Vervolg op 21 juli ……..
0 ReactiesComment on Facebook
Goedemorgen beste FB-vrienden, vandaag 156 jaar geleden startte de Frans-Pruisische Oorlog, de moeder der Oorlogen genoemd, en korte samenvatting.:
De Frans-Duitse of Frans-Pruisische Oorlog was een gewapend conflict tussen Frankrijk en een door Pruisen aangevoerde coalitie van de Noord-Duitse Bond en een aantal Zuid-Duitse koninkrijken dat duurde van 19 juli 1870 tot 10 mei 1871. Het eindresultaat was een overwinning voor Pruisen en zijn bondgenoten. Dit leidde tot de val van het Tweede Franse Keizerrijk, de afzetting van de Franse keizer Napoleon III en de oprichting van het Duitse Keizerrijk.
De directe aanleiding van de oorlog was het Franse verzet tegen de bestijging van de troon van het koninkrijk Spanje door een Duitse prins, Leopold van Hohenzollern. Als deze prins het koningschap van Spanje zou verkrijgen, zou Frankrijk geografisch ingesloten raken tussen twee staten waar Pruisische Hohenzollern het koningschap bekleedden, zowel in het zuiden als in het noordoosten. Frankrijk eiste daarom dat de Pruisische koning Wilhelm I zijn steun voor de Pruisische prins introk. Wilhelm I ging akkoord.
De Franse keizerin Eugénie vreesde voor het voortbestaan van de dynastie. Alleen een overwinning van Napoleon III zelf zou die kunnen redden. Keizer Napoleon III voerde daarop een nieuw leger van 120.000 man aan, dat onder leiding van maarschalk Mac Mahon oprukte om de vesting van Metz te ontzetten. Door de lange geforceerde marsen via een omweg om de Duitsers te omzeilen, putte het leger uit en stelde het de flanken bloot aan aanvallen. Dit leger werd bovendien opgewacht en in de tang genomen door een Pruisisch-Duitse strijdmacht van 200.000 man en op 2 september 1870 verslagen in de Slag bij Sedan, waarbij de Franse keizer zich persoonlijk overgaf aan Bismarck, evenals maarschalk Mac Mahon en de resterende 100.000 soldaten. Dit leidde tot de ondergang van het Tweede Franse Keizerrijk en de instelling van de Derde Franse Republiek.
De Fransen zetten in op een offensief voordat de Duitsers zich volledig zouden kunnen ontplooien. Het plan was het Rijnland binnen te trekken en de Zuid-Duitse staten over te halen zich tegen Pruisen te keren. De inschatting bleek volledig verkeerd: Pruisen mobiliseerde veel sneller dan de Fransen en de Zuid-Duitse staten kozen de kant van Pruisen.
De Vrede van Frankfurt is het verdrag waarmee een officieel einde kwam aan de Frans-Pruisische Oorlog (19 juli 1870-10 mei 1871). • De oorlog was voor Frankrijk militair gezien desastreus verlopen en nadat Parijs enkele maanden door Duitse troepen was belegerd, werden op 28 januari 1871 vredesonderhandelingen geopend. • Het duurde echter tot 10 mei 1871 voordat het vredesverdrag te Frankfurt kon worden getekend. • Bij dit verdrag verplichtte Frankrijk zich niet alleen tot het betalen van een forse schadevergoeding, ook verloor het territorium in de vorm van het industrieel belangrijke en door een aanzienlijke hoeveelheid Duitsers bevolkte Elzas-Lotharingen. • Het bepaalde een nieuwe grens tussen de Derde Franse Republiek en het Duitse Keizerrijk, waarbij een grondgebied van 14.496 km² en 1694 dorpen en steden van Frankrijk naar Duitsland werd overgedragen.
Fijne zondag verder.
groetjes
Johan.
0 ReactiesComment on Facebook