guidedbattlefieldtours.org

NEWS

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons
Guided battlefield tours belgium

Guided battlefield tours belgium

267

Gidsen in Corsica - Normandië, Val d'Oise, De Somme, Lotharingen, Languedoc, Luberon & Andorra zijn mijn favoriete bestemmingen.

Goedemorgen, beste FB-vrienden. Begin september 1609 werd de Engelse zeevaarder Henry Hudson ingehuurd door de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) met een duidelijke missie: vind een kortere zeeroute naar Azië via het noordoosten om de lange reis rond de Kaap de Goede Hoop te vermijden. Ondanks eerdere mislukte pogingen waarbij andere ontdekkingsreizigers waren vastgelopen in het ijs, geloofde Hudson dat zo’n noordelijke doorgang mogelijk was.
Hij vertrok daarom in april 1609 met het schip Halve Maen, maar halverwege besloot hij zijn koers te veranderen. In plaats van richting de Noordelijke IJszee te varen, zette hij koers naar het westen, in de hoop een doorgang te vinden via Noord-Amerika.
Begin september ontdekte hij een brede rivier ter hoogte van het huidige Staten Island.
Hij voer de rivier op en dacht waarschijnlijk voor korte tijd dat hij de gezochte route naar Azië had gevonden.
De rivier zou later zijn naam krijgen: de Hudsonrivier.
Het gebied dat een inheemse bevolking Mannahata noemde, bleek geen doorgang naar het oosten, maar bracht de VOC wel schone kansen. In 1614 werd hier de eerste Nederlandse handelspost gesticht, en in 1624 volgde de nederzetting Nieuw-Amsterdam, het latere New York City.
Fijne dag verder
Groetjes
Johan.
... See MoreSee Less

Goedemorgen, beste FB-vrienden. Begin september 1609 werd de Engelse zeevaarder Henry Hudson ingehuurd door de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) met een duidelijke missie: vind een kortere zeeroute naar Azië via het noordoosten om de lange reis rond de Kaap de Goede Hoop te vermijden. Ondanks eerdere mislukte pogingen waarbij andere ontdekkingsreizigers waren vastgelopen in het ijs, geloofde Hudson dat zo’n noordelijke doorgang mogelijk was.
Hij vertrok daarom in april 1609 met het schip Halve Maen, maar halverwege besloot hij zijn koers te veranderen. In plaats van richting de Noordelijke IJszee te varen, zette hij koers naar het westen, in de hoop een doorgang te vinden via Noord-Amerika.
Begin september ontdekte hij een brede rivier ter hoogte van het huidige Staten Island.
Hij voer de rivier op en dacht waarschijnlijk voor korte tijd dat hij de gezochte route naar Azië had gevonden.
De rivier zou later zijn naam krijgen: de Hudsonrivier.
Het gebied dat een inheemse bevolking Mannahata noemde, bleek geen doorgang naar het oosten, maar bracht de VOC wel schone kansen. In 1614 werd hier de eerste Nederlandse handelspost gesticht, en in 1624 volgde de nederzetting Nieuw-Amsterdam, het latere New York City.
Fijne dag verder
Groetjes
Johan.Image attachmentImage attachment+4Image attachment

Goedemorgen beste FB-vrienden, na een week van langzame doodstrijd stierf Lodewijk XIV in Versailles op 1 september 1715, rond 8.15 uur ’s ochtends, vier dagen voor zijn zevenenzeventigste verjaardag. Een regering van tweeënzeventig jaar kwam ten einde, de langste in de geschiedenis van Frankrijk. Een ander, bijna even langdurig bewind (1715-1774) breekt aan: dat van Lodewijk XV.
De dood van Lodewijk XIV, die een tragedie van Racine waardig is, begint op 10 augustus 1715. Bij zijn terugkeer van de jacht in Marly – een koninklijk domein op 7 km ten noordwesten van Versailles, waarvan het kasteel vandaag de dag niet meer bestaat – voelt de koning een scherpe pijn in zijn been. Zijn arts Fagon stelt ischias vast en zal niet van mening veranderen. Al snel verschijnen er zwarte vlekken: het gaat om seniele gangreen. Ondanks de ondraaglijke pijnen gaat de koning door met zijn gebruikelijke bezigheden: hij is vastbesloten zijn taken tot het einde toe te vervullen. De oude eik lijkt onwankelbaar en dwingt bij iedereen bewondering af. Op 25 augustus, zijn naamdag, moet hij niettemin het bed houden. Vanaf dat moment zal hij zijn kamer niet meer verlaten.
Het gangreen breidt zich uit en bereikt op 26 augustus het bot. De artsen staan machteloos. De koning ontvangt diezelfde dag nog zijn vijfjarige achterkleinzoon, de toekomstige Lodewijk XV, om hem raad te geven. Hij raadt hem aan zijn volk te ontlasten en oorlog zoveel mogelijk te vermijden: „Dat is de ondergang van volkeren“. Zich ervan bewust dat hij dat zelf niet had gedaan, vraagt hij hem een „vredelievende vorst“ te blijven.
Maar het sterven duurt langer dan verwacht. De koning neemt driemaal afscheid van mevrouw de Maintenon en tweemaal van het hof. Op 29 augustus krijgt Brun, een Provençaal die beweert een wondermiddel te hebben, toestemming om het koninklijk bed te naderen. Feit is dat de koning zich beter voelt. Maar de ziekte is er nog steeds, en dringt steeds dieper door. Lodewijk XIV raakt uiteindelijk op 30 en 31 augustus in een half coma. Hij sterft op de ochtend van 1 september. Zijn lichaam wordt acht dagen lang tentoongesteld in de Salon de Mercure – de paradezaal van het Grand Appartement. Op 9 september wordt het overgebracht naar Saint-Denis, de begraafplaats van de koningen van Frankrijk.
Filips II van Orléans, neef van Lodewijk XIV, wordt regent van het koninkrijk in afwachting van de meerderjarigheid van de toekomstige Lodewijk XV. De familieruzies beginnen: de regent laat al op 2 september door het Parlement van Parijs het testament van de koning vernietigen, dat een deel van zijn voorrechten in beslag neemt. Het hof verlaat Versailles op 9 september en vertrekt naar Vincennes, waar het tot december verblijft. De hertog van Orléans laat de toekomstige koning in de Tuileries intrekken en zal vanuit zijn residentie in het Palais-Royal regeren. Filips V van Spanje – kleinzoon van Lodewijk XIV, van Spaanse afkomst via zijn grootmoeder en overgrootmoeder – erfde deze troon in 1700. Hij heeft zijn aanspraken op de Franse troon ondanks het Verdrag van Ryswick in 1713 nog niet volledig opgegeven. Er dreigt een nieuwe oorlog en daarmee een nieuwe verschuiving in de allianties in Europa.
Fijne dag verder
groetjes
johan.
... See MoreSee Less

Goedemorgen beste FB-vrienden, na een week van langzame doodstrijd stierf Lodewijk XIV in Versailles op 1 september 1715, rond 8.15 uur ’s ochtends, vier dagen voor zijn zevenenzeventigste verjaardag. Een regering van tweeënzeventig jaar kwam ten einde, de langste in de geschiedenis van Frankrijk. Een ander, bijna even langdurig bewind (1715-1774) breekt aan: dat van Lodewijk XV.
De dood van Lodewijk XIV, die een tragedie van Racine waardig is, begint op 10 augustus 1715. Bij zijn terugkeer van de jacht in Marly – een koninklijk domein op 7 km ten noordwesten van Versailles, waarvan het kasteel vandaag de dag niet meer bestaat – voelt de koning een scherpe pijn in zijn been. Zijn arts Fagon stelt ischias vast en zal niet van mening veranderen. Al snel verschijnen er zwarte vlekken: het gaat om seniele gangreen. Ondanks de ondraaglijke pijnen gaat de koning door met zijn gebruikelijke bezigheden: hij is vastbesloten zijn taken tot het einde toe te vervullen. De oude eik lijkt onwankelbaar en dwingt bij iedereen bewondering af. Op 25 augustus, zijn naamdag, moet hij niettemin het bed houden. Vanaf dat moment zal hij zijn kamer niet meer verlaten.
Het gangreen breidt zich uit en bereikt op 26 augustus het bot. De artsen staan machteloos. De koning ontvangt diezelfde dag nog zijn vijfjarige achterkleinzoon, de toekomstige Lodewijk XV, om hem raad te geven. Hij raadt hem aan zijn volk te ontlasten en oorlog zoveel mogelijk te vermijden: „Dat is de ondergang van volkeren“. Zich ervan bewust dat hij dat zelf niet had gedaan, vraagt hij hem een „vredelievende vorst“ te blijven.
Maar het sterven duurt langer dan verwacht. De koning neemt driemaal afscheid van mevrouw de Maintenon en tweemaal van het hof. Op 29 augustus krijgt Brun, een Provençaal die beweert een wondermiddel te hebben, toestemming om het koninklijk bed te naderen. Feit is dat de koning zich beter voelt. Maar de ziekte is er nog steeds, en dringt steeds dieper door. Lodewijk XIV raakt uiteindelijk op 30 en 31 augustus in een half coma. Hij sterft op de ochtend van 1 september. Zijn lichaam wordt acht dagen lang tentoongesteld in de Salon de Mercure – de paradezaal van het Grand Appartement. Op 9 september wordt het overgebracht naar Saint-Denis, de begraafplaats van de koningen van Frankrijk.
Filips II van Orléans, neef van Lodewijk XIV, wordt regent van het koninkrijk in afwachting van de meerderjarigheid van de toekomstige Lodewijk XV. De familieruzies beginnen: de regent laat al op 2 september door het Parlement van Parijs het testament van de koning vernietigen, dat een deel van zijn voorrechten in beslag neemt. Het hof verlaat Versailles op 9 september en vertrekt naar Vincennes, waar het tot december verblijft. De hertog van Orléans laat de toekomstige koning in de Tuileries intrekken en zal vanuit zijn residentie in het Palais-Royal regeren. Filips V van Spanje – kleinzoon van Lodewijk XIV, van Spaanse afkomst via zijn grootmoeder en overgrootmoeder – erfde deze troon in 1700. Hij heeft zijn aanspraken op de Franse troon ondanks het Verdrag van Ryswick in 1713 nog niet volledig opgegeven. Er dreigt een nieuwe oorlog en daarmee een nieuwe verschuiving in de allianties in Europa.
Fijne dag verder
groetjes
johan.Image attachmentImage attachment+4Image attachment

Goedemorgen beste FB-vrienden, vandaag 87 jaar geleden herdenken we het Jablonka-incident. In de geschiedenisboeken staat dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak op 1 september 1939, toen nazi-Duitsland Polen binnenviel. Toch was dit oorspronkelijk niet het plan. Adolf Hitler wilde Polen namelijk al op 26 augustus binnenvallen. Die invasie werd echter op het laatste moment afgeblazen, omdat Groot-Brittannië en Polen een verdrag tekenden waarin wederzijdse militaire steun werd toegezegd. Voor luitenant Hans-Albrecht Herzner kwam dit bericht echter te laat… Kaartje in het Nieuwsblad van het Noorden, 19-9-1964 (Delpher) In de nacht van 25 op 26 augustus had Herzner met zijn groep commando’s opdracht gekregen het strategisch gelegen treinstation in Mosty en de bijbehorende tunnel in de Jablonka-pas te veroveren. Via deze tunnel op de grens tussen Slowakije en Polen liep de snelste verbinding tussen Wenen en Warschau. Door het Poolse leger waren in de maanden daarvoor explosieven in de tunnel aangebracht, zodat deze snel opgeblazen kon worden als de Duitsers binnenvielen. In de vroege ochtend van 26 augustus 1939 trok Herzner er met zijn eenheid op uit om beide locaties te veroveren. Een uur na vertrek werden de bevelen ingetrokken, maar Herzner en zijn mannen werden niet bijtijds bereikt. Zonder dat hij van de afgeblazen invasie wist, veroverde Herzner met zijn mannen het station en maakte hij ongeveer veertig Poolse gevangenen. Een vrouwelijke telegrafist werd niet snel genoeg gevonden en slaagde erin groot alarm te slaan. Niet veel later arriveerden Poolse troepen bij de tunnel. Al snel werd het Herzner duidelijk dat de invasie niet helemaal naar wens verliep. De vijand was veel sterker dan verwacht en beloofde versterkingen bleven uit. Paul Reichelt, verbindingsofficier van de Zevende Divisie, probeerde in de tussentijd al uren tevergeefs in contact te komen met de Duitse luitenant. Uiteindelijk besloot hij zelf op pad te gaan. Eenmaal ter plaatse ontdekte Reichelt dat de luitenant al volop in oorlog was. Zodra hij Reichelt te spreken kreeg, beval hij hem de operatie zo snel mogelijk te staken, de gevangenen vrij te laten en met zijn expeditieleger terug te keren naar Duits grondgebied. IJzeren Kruis De Duitsers deden na dit incident voorkomen alsof de aanval het werk van één krankzinnige officier was. Hans-Albrecht Herzner zou de aanval helemaal in zijn eentje hebben opgezet. De Polen geloofden daar weinig van. Toen de Duitsers op 1 september 1939 echt binnenvielen, bliezen zij hun tunnel onmiddellijk op. De actie van enkele dagen daarvoor had hen wel duidelijk gemaakt hoeveel belang de nazi’s aan de passage hechten. Vanwege de schade kon pas in 1941 weer gebruikgemaakt worden van de belangrijke tunnel. Toen de oorlog eenmaal echt een feit was, werd Hans-Albrecht Herzner alsnog beloond. De luitenant ontving het IJzeren Kruis tweede klasse. Herzner overleefde de oorlog niet. Hij sneuvelde op 3 september 1942. ... See MoreSee Less

Goedemorgen beste FB-vrienden, vandaag 87 jaar geleden herdenken we het Jablonka-incident. In de geschiedenisboeken staat dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak op 1 september 1939, toen nazi-Duitsland Polen binnenviel. Toch was dit oorspronkelijk niet het plan. Adolf Hitler wilde Polen namelijk al op 26 augustus binnenvallen. Die invasie werd echter op het laatste moment afgeblazen, omdat Groot-Brittannië en Polen een verdrag tekenden waarin wederzijdse militaire steun werd toegezegd. Voor luitenant Hans-Albrecht Herzner kwam dit bericht echter te laat… Kaartje in het Nieuwsblad van het Noorden, 19-9-1964 (Delpher) In de nacht van 25 op 26 augustus had Herzner met zijn groep commando’s opdracht gekregen het strategisch gelegen treinstation in Mosty en de bijbehorende tunnel in de Jablonka-pas te veroveren. Via deze tunnel op de grens tussen Slowakije en Polen liep de snelste verbinding tussen Wenen en Warschau. Door het Poolse leger waren in de maanden daarvoor explosieven in de tunnel aangebracht, zodat deze snel opgeblazen kon worden als de Duitsers binnenvielen. In de vroege ochtend van 26 augustus 1939 trok Herzner er met zijn eenheid op uit om beide locaties te veroveren. Een uur na vertrek werden de bevelen ingetrokken, maar Herzner en zijn mannen werden niet bijtijds bereikt. Zonder dat hij van de afgeblazen invasie wist, veroverde Herzner met zijn mannen het station en maakte hij ongeveer veertig Poolse gevangenen. Een vrouwelijke telegrafist werd niet snel genoeg gevonden en slaagde erin groot alarm te slaan. Niet veel later arriveerden Poolse troepen bij de tunnel. Al snel werd het Herzner duidelijk dat de invasie niet helemaal naar wens verliep. De vijand was veel sterker dan verwacht en beloofde versterkingen bleven uit. Paul Reichelt, verbindingsofficier van de Zevende Divisie, probeerde in de tussentijd al uren tevergeefs in contact te komen met de Duitse luitenant. Uiteindelijk besloot hij zelf op pad te gaan. Eenmaal ter plaatse ontdekte Reichelt dat de luitenant al volop in oorlog was. Zodra hij Reichelt te spreken kreeg, beval hij hem de operatie zo snel mogelijk te staken, de gevangenen vrij te laten en met zijn expeditieleger terug te keren naar Duits grondgebied. IJzeren Kruis De Duitsers deden na dit incident voorkomen alsof de aanval het werk van één krankzinnige officier was. Hans-Albrecht Herzner zou de aanval helemaal in zijn eentje hebben opgezet. De Polen geloofden daar weinig van. Toen de Duitsers op 1 september 1939 echt binnenvielen, bliezen zij hun tunnel onmiddellijk op. De actie van enkele dagen daarvoor had hen wel duidelijk gemaakt hoeveel belang de nazi’s aan de passage hechten. Vanwege de schade kon pas in 1941 weer gebruikgemaakt worden van de belangrijke tunnel. Toen de oorlog eenmaal echt een feit was, werd Hans-Albrecht Herzner alsnog beloond. De luitenant ontving het IJzeren Kruis tweede klasse. Herzner overleefde de oorlog niet. Hij sneuvelde op 3 september 1942.Image attachmentImage attachment+6Image attachment
Meer posts bekijken