guidedbattlefieldtours.org

1 DAG TOURS

MEER DAG TOURS

VLAANDEREN

VLAANDEREN

Begeleiding en historische uitleg over de WO I slagvelen in Vlaanderen

BRUGGE

BRUGGE

Het dagprogramma Brugge situeert zich eerder in het onbekende gedeelte namelijk in en rond Sint Anna wijk. 

NORMANDIE

NORMANDIE

Normandië en zijn rijke geschiedenis ! zowel culinair als geografisch. Geniet van Normandië aan het Kanaal.

CORSICA

CORSICA

De oude Grieken noemden Corsica Kallisté, het schoonste. Het eiland bevat het beste van alle mediterraanse werelden.

SOMME

SOMME

Salgvelden aan de Somme, Amiens, Arras en Boulogne-sur-Mer. Spectaculaire sites en echte verhalen.

WATERLOO

WATERLOO

Dit is een dag volledig in de ban van “De laatste Slag van Napoleon WATERLOO

LOTHARINGEN

LOTHARINGEN

Frans-Lotharingen bestaat uit het oude Hertogdom Lotharingen, hertogdom Bar en de bisdommen; Metz, Toul & Verdun.

DRONE

DRONE

k ben houder van het certificaat Drone piloot. Dit is een absolute meerwaarde als reissouvenir !

SOCIAL MEDIA

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

Vandaag 236 jaar geleden is de verklaring van de rechten van de mens en de burger goedgekeurd en tot stand gekomen zoals wij die nu kennen. 'Déclaration des droits de l'homme et du citoyen' is een tekst over grondrechten en democratie die van 20 tot 26 augustus 1789 is aangenomen door de Nationale Grondwetgevende Vergadering tijdens de Franse Revolutie.
Het is een fundamentele en enigszins abstracte tekst die berust op denkbeelden uit de Verlichting.
Hij bestaat uit een preambule gevolgd door 17 artikelen.
De opstelling ervan kaderde binnen discussies over de nieuwe Franse grondwet.
De constitutionele waarde van de Verklaring wordt sinds 1971 erkend door Grondwettelijke Raad, waardoor ze bij de hoogste normen hoort in het positief recht van Frankrijk.
De verklaring werd opgenomen in de Franse Grondwet van 1791 en heeft als voorbeeld gediend voor latere mensenrechtenverklaringen zoals de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens van de Raad van Europa.
Sinds de grondwetsherziening van 1848 bevat ook de Nederlandse Grondwet een lijst met grondrechten.
Sommige van die grondrechten waren al veel ouder, zoals het recht op individuele vrijheid van godsdienst dat als artikel 13 was opgenomen in de Unie van Utrecht (1579).
... Bekijk meerZie minder

Vandaag 236 jaar geleden is de verklaring van de rechten van de mens en de burger goedgekeurd en tot stand gekomen zoals wij die nu kennen. Déclaration des droits de lhomme et du citoyen is een tekst over grondrechten en democratie die van 20 tot 26 augustus 1789 is aangenomen door de Nationale Grondwetgevende Vergadering tijdens de Franse Revolutie. 
Het is een fundamentele en enigszins abstracte tekst die berust op denkbeelden uit de Verlichting. 
Hij bestaat uit een preambule gevolgd door 17 artikelen. 
De opstelling ervan kaderde binnen discussies over de nieuwe Franse grondwet. 
De constitutionele waarde van de Verklaring wordt sinds 1971 erkend door Grondwettelijke Raad, waardoor ze bij de hoogste normen hoort in het positief recht van Frankrijk.
De verklaring werd opgenomen in de Franse Grondwet van 1791 en heeft als voorbeeld gediend voor latere mensenrechtenverklaringen zoals de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens van de Raad van Europa.
Sinds de grondwetsherziening van 1848 bevat ook de Nederlandse Grondwet een lijst met grondrechten. 
Sommige van die grondrechten waren al veel ouder, zoals het recht op individuele vrijheid van godsdienst dat als artikel 13 was opgenomen in de Unie van Utrecht (1579).Image attachment

1968 - Inval in Tsjecho-Slowakije door de Sovjet-Unie. De inval van het Warschaupact in Tsjecho-Slowakije vond plaats tussen 20 augustus tot 20 september 1968. Met deze aanval maakte de Sovjet-Unie een einde aan de hervormingen van de Praagse Lente. De Warschaupactlanden die de aanval uitvoerden waren naast de Sovjet-Unie Bulgarije, Hongarije en Polen.
Van de inzet van troepen van de DDR werd op het laatste moment afgezien.
De Warschaupactlanden Roemenië en Albanië namen geen deel aan de inval.
Bij de inval met de codenaam Donau vielen ongeveer 500.000 militairen Tsjecho-Slowakije binnen.
Bij de inval raakten ongeveer 500 Tsjechen en Slowaken gewond en vielen 108 dodelijke slachtoffers. De meeste doden aan de kant van de Warschaupacttroepen vielen door ongelukken.
Sovjet-luchtlandingstroepen namen de luchthaven van Praag in, terwijl Poolse, Hongaarse, Bulgaarse en Sovjettroepen over land binnenvielen. Ondanks de troepenbewegingen in de dagen voor de inval had Tsjecho-Slowakije geen voorzorgsmaatregelen getroffen.
De Tsjecho-Slowaakse regering bood ook geen verzet met militaire middelen. De regering werd opgepakt en naar de Sovjet-Unie overgebracht. Op 16 oktober stemden Dubček, Černík en Husák in met een beëindiging van de Praagse Lente en de blijvende aanwezigheid van Warschaupacttroepen in het land. De onderminister van Buitenlandse Zaken van de Sovjet-Unie bleef van september 1968 tot december. 1968 als opzichter in Praag. Uiteindelijk bleven er nog een 50.000 soldaten in het land. De toepassing van geweld tegen satellietstaten van de Sovjet-Unie werd bekend onder de naam Brezjnevdoctrine.
De NAVO beschouwde de gebeurtenissen in Tsjecho-Slowakije als een interne zaak voor het Oostblok en greep niet in.
... Bekijk meerZie minder

1968 - Inval in Tsjecho-Slowakije door de Sovjet-Unie. De inval van het Warschaupact in Tsjecho-Slowakije vond plaats tussen 20 augustus tot 20 september 1968. Met deze aanval maakte de Sovjet-Unie een einde aan de hervormingen van de Praagse Lente. De Warschaupactlanden die de aanval uitvoerden waren naast de Sovjet-Unie Bulgarije, Hongarije en Polen. 
Van de inzet van troepen van de DDR werd op het laatste moment afgezien. 
De Warschaupactlanden Roemenië en Albanië namen geen deel aan de inval.
Bij de inval met de codenaam Donau vielen ongeveer 500.000 militairen Tsjecho-Slowakije binnen. 
Bij de inval raakten ongeveer 500 Tsjechen en Slowaken gewond en vielen 108 dodelijke slachtoffers. De meeste doden aan de kant van de Warschaupacttroepen vielen door ongelukken.
Sovjet-luchtlandingstroepen namen de luchthaven van Praag in, terwijl Poolse, Hongaarse, Bulgaarse en Sovjettroepen over land binnenvielen. Ondanks de troepenbewegingen in de dagen voor de inval had Tsjecho-Slowakije geen voorzorgsmaatregelen getroffen. 
De Tsjecho-Slowaakse regering bood ook geen verzet met militaire middelen. De regering werd opgepakt en naar de Sovjet-Unie overgebracht. Op 16 oktober stemden Dubček, Černík en Husák in met een beëindiging van de Praagse Lente en de blijvende aanwezigheid van Warschaupacttroepen in het land. De onderminister van Buitenlandse Zaken van de Sovjet-Unie bleef van september 1968 tot december. 1968 als opzichter in Praag. Uiteindelijk bleven er nog een 50.000 soldaten in het land. De toepassing van geweld tegen satellietstaten van de Sovjet-Unie werd bekend onder de naam Brezjnevdoctrine. 
De NAVO beschouwde de gebeurtenissen in Tsjecho-Slowakije als een interne zaak voor het Oostblok en greep niet in.Image attachmentImage attachment+5Image attachment

Op 20 augustus 1191 vond tijdens de Derde Kruistocht een duistere gebeurtenis plaats.;
Tussen 1189 en 1192 probeerden verschillende Europese vorsten met een troepenmacht opnieuw het Heilige land te veroveren.
Deze Derde Kruistocht werd aangevoerd door de koning van Frankrijk, Filips II, Richard Leeuwenhart van Engeland en de vorsten van Oostenrijk en het net Heilige Roomse Rijk.
Jeruzalem was sinds 1187 in handen van de islamitische Saladin, die was opgeklommen van Generaal tot heerser van Syrië en Irak.
De eerste confrontatie tussen de kruisvaarders en de moslims was het beleg van Akko, een belangrijke havenstad in het noorden van het huidige Israël. Het beleg duurde van eind augustus 1189 tot 11 juli 1191 en monde uit in een overwinning voor de kruisvaarders.
Er volgden onderhandelingen over de uitwisseling van krijgsgevangenen.
Maar na negen dagen vond Richard Leeuwenhart dat Saladin te veel treuzelde, en besloot hij de islamitische gevangen (schattingen lopen van 2500 tot 3000à) te laten doden.
De Derde kruistocht eindigde iets meer dan een jaar later.
Hoewel de kruisvaarders erin slaagden om grote steden als Akko en Jaffa terug te veroveren, kregen ze Jeruzalem niet in handen.
... Bekijk meerZie minder

Op 20 augustus 1191 vond tijdens de Derde Kruistocht een duistere gebeurtenis plaats.;
Tussen 1189 en 1192 probeerden verschillende Europese vorsten met een troepenmacht opnieuw het Heilige land te veroveren.
Deze Derde Kruistocht werd aangevoerd door de koning van Frankrijk, Filips II, Richard Leeuwenhart van Engeland en de vorsten van Oostenrijk en het net Heilige Roomse Rijk.
Jeruzalem was sinds 1187 in handen van de islamitische Saladin, die was opgeklommen van Generaal tot heerser van Syrië en Irak.
De eerste confrontatie tussen de kruisvaarders en de moslims was het beleg van Akko, een belangrijke havenstad in het noorden van het huidige Israël. Het beleg duurde van eind augustus 1189 tot 11 juli 1191 en monde uit in een overwinning voor de kruisvaarders.
Er volgden onderhandelingen over de uitwisseling van krijgsgevangenen. 
Maar na negen dagen vond Richard Leeuwenhart dat Saladin te veel treuzelde, en besloot hij de islamitische gevangen (schattingen lopen van 2500 tot 3000à) te laten doden.
De Derde kruistocht eindigde iets meer dan een jaar later.
Hoewel de kruisvaarders erin slaagden om grote steden als Akko en Jaffa terug te veroveren, kregen ze Jeruzalem niet in handen.Image attachmentImage attachment+5Image attachment

Op 19 augustus 1919 riep Amanoellag Khan de onafhankelijkheid van Afghanistan uit.
Daarom vieren de Afghanen vandaag hun Feestdag.
Het land was de maanden daarvoor verwikkeld geweest in de Derde Anglo-Afhaanse Oorlog en wilde,
Na de wapenstilstand van elf dagen eerder, af van de status van protectoraat van het Britse Rijk.
Amanpoullah Khan werd emir van Afghanistan en vanaf 1926 heerste hij er als koning.
Afghanistan bleef een koninkrijk tot de militaire staatgreep van 1973, toen de republiek werd uitgeroepen.
Ion de negentiende eeuw was Afghanistan vooral het toneel geweest van The Great Game:
Het strategisch schaakspel tussen het Britse en Russische Rijk om hun invloed in Centraal-Azië uit te
Breiden.
De Britten vielen Afghanistan tussen 1839 en 1919 drie keer binnen om de belangen in Brits-Indië
Te beschermen en de groeiende invloed van de Russen naar het zuiden te controleren.
Een historisch weetje, groetjes vanuit Pertuis de Provence, johan.
... Bekijk meerZie minder

Op 19 augustus 1919 riep Amanoellag Khan de onafhankelijkheid van Afghanistan uit.
Daarom vieren de Afghanen vandaag hun Feestdag.
Het land was de maanden daarvoor verwikkeld geweest in de Derde Anglo-Afhaanse Oorlog en wilde,
Na de wapenstilstand van elf dagen eerder, af van de status van protectoraat van het Britse Rijk.
Amanpoullah Khan werd emir van Afghanistan en vanaf 1926 heerste hij er als koning.
Afghanistan bleef een koninkrijk tot de militaire staatgreep van 1973, toen de republiek werd uitgeroepen.
Ion de negentiende eeuw was Afghanistan vooral het toneel geweest van The Great Game:
Het strategisch schaakspel tussen het Britse en Russische Rijk om hun invloed in Centraal-Azië uit te
Breiden.
De Britten vielen Afghanistan tussen 1839 en 1919 drie keer binnen om de belangen in Brits-Indië
 Te beschermen en de groeiende invloed van de Russen naar het zuiden te controleren.
Een historisch weetje, groetjes vanuit Pertuis de Provence, johan.Image attachmentImage attachment+5Image attachment

Bernard de Tramelay: de vierde grootmeester van de Tempeliers Bernard de Tramelay (gestorven op 16 augustus 1153) was van 1152 tot aan zijn dood bij het Beleg van Ascalon de vierde grootmeester van de Tempeliers. Bernard werd geboren in het kasteel van Tramelay bij Saint-Claude in de Jura en volgde een figuur genaamd Hugues op als Meester van de Tempeliers, hoewel er weinig bekend is over deze voorganger.
Hij werd Grootmeester na de troonsafstand van Everard des Barres, die zich na de Tweede Kruistocht terugtrok in een klooster in Clairvaux. Tijdens zijn ambtsperiode kreeg Bernard de verwoeste stad Gaza van koning Boudewijn III van Jeruzalem. Hij herbouwde de stad met succes voor de Tempeliers. Bernards lot werd echter bezegeld tijdens de Slag bij Ascalon in 1153, toen de Tempeliers deelnamen aan het beleg van het fort, dat destijds onder controle stond van Fatimid Egypte.
De Tempeliers bouwden een belegeringstoren, die al snel in brand werd gestoken door de Egyptische soldaten in Ascalon. De vlammen verspreidden zich snel naar een deel van de stadsmuren. Volgens de kroniekschrijver Willem van Tyrus renden Bernard en zijn ridders door de bres in de muur zonder Boudewijn in te lichten, met de bedoeling de buit van de stad voor zichzelf in beslag te nemen. Bernard zou andere kruisvaarders hebben verhinderd te volgen, wat leidde tot een confrontatie met het grotere Egyptische garnizoen. Bernard en ongeveer veertig van zijn Tempeliers werden gedood in de daaropvolgende strijd, hun lichamen werden tentoongesteld op de wallen en hun hoofden werden naar de sultan gestuurd. Sommige historici trekken echter het verslag van Willem van Tyrus in twijfel en suggereren dat het mogelijk is beïnvloed door verdedigingsrapporten van andere commandanten, wat verklaart waarom de rest van het leger de Tempeliers niet door de bres volgde. Een ander verslag van een kroniekschrijver uit Damascus vermeldt de bres, maar noemt de Tempeliers niet, maar ziet het als een teken van de naderende val van de stad. Ongeacht de variaties in de verslagen, werd Bernard gedood en onthoofd tijdens de slag. Een paar dagen later veroverde Boudewijn III het fort en kozen de Tempeliers André de Montbard als hun nieuwe Grootmeester, wat het einde markeerde van Bernard de Tramelay's tragische leiderschap.
... Bekijk meerZie minder

Bernard de Tramelay: de vierde grootmeester van de Tempeliers Bernard de Tramelay (gestorven op 16 augustus 1153) was van 1152 tot aan zijn dood bij het Beleg van Ascalon de vierde grootmeester van de Tempeliers. Bernard werd geboren in het kasteel van Tramelay bij Saint-Claude in de Jura en volgde een figuur genaamd Hugues op als Meester van de Tempeliers, hoewel er weinig bekend is over deze voorganger. 
Hij werd Grootmeester na de troonsafstand van Everard des Barres, die zich na de Tweede Kruistocht terugtrok in een klooster in Clairvaux. Tijdens zijn ambtsperiode kreeg Bernard de verwoeste stad Gaza van koning Boudewijn III van Jeruzalem. Hij herbouwde de stad met succes voor de Tempeliers. Bernards lot werd echter bezegeld tijdens de Slag bij Ascalon in 1153, toen de Tempeliers deelnamen aan het beleg van het fort, dat destijds onder controle stond van Fatimid Egypte. 
De Tempeliers bouwden een belegeringstoren, die al snel in brand werd gestoken door de Egyptische soldaten in Ascalon. De vlammen verspreidden zich snel naar een deel van de stadsmuren. Volgens de kroniekschrijver Willem van Tyrus renden Bernard en zijn ridders door de bres in de muur zonder Boudewijn in te lichten, met de bedoeling de buit van de stad voor zichzelf in beslag te nemen. Bernard zou andere kruisvaarders hebben verhinderd te volgen, wat leidde tot een confrontatie met het grotere Egyptische garnizoen. Bernard en ongeveer veertig van zijn Tempeliers werden gedood in de daaropvolgende strijd, hun lichamen werden tentoongesteld op de wallen en hun hoofden werden naar de sultan gestuurd. Sommige historici trekken echter het verslag van Willem van Tyrus in twijfel en suggereren dat het mogelijk is beïnvloed door verdedigingsrapporten van andere commandanten, wat verklaart waarom de rest van het leger de Tempeliers niet door de bres volgde. Een ander verslag van een kroniekschrijver uit Damascus vermeldt de bres, maar noemt de Tempeliers niet, maar ziet het als een teken van de naderende val van de stad. Ongeacht de variaties in de verslagen, werd Bernard gedood en onthoofd tijdens de slag. Een paar dagen later veroverde Boudewijn III het fort en kozen de Tempeliers André de Montbard als hun nieuwe Grootmeester, wat het einde markeerde van Bernard de Tramelays tragische leiderschap.Image attachmentImage attachment+2Image attachment
More posts

WIE ZIJN WE ?

Even mezelf voorstellen: mijn naam is Johan Bossuyt en ik ben reisleider bij Guided Battlefield Tours.

ik ben gecertificeerd reisleider – gids Europa, erkend door FBAA en Toerisme Vlaanderen voor volgende regio’s Normandië- De Somme- Val d’Oise- Lotharingen & Corsica. Eveneens door mijn ervaring zijn volgende bestemmingen uitvoerig bestudeerd en behoren tot mijn werkdomein zoals Alpes-Haute-Provence, Langeudoc, Roussillon, Luberon, Praag, en de Gironde.

Mijn specialisaties zijn vooral de talrijke slagvelden in Europa, waaronder de Frans Pruisische oorlogen en de napoleontische veldtochten met eindpunt Waterloo.

Ook de kruistochten – de Tempeliers in Europa WO I -WO II werden door mij uitvoerig bestudeerd en uitgewerkt en kunnen als excursie aangeboden worden.

Excursies met als thema WO I situeren zich in en rond de westhoek – de Somme-Lotharingen met de Chemin des Dames -Verdun – Argonne en de Maginotlinie.

Excursies met als thema WO II gaan van het Ardennenoffensief tot de landing op de stranden van Normandië.

We staan garant voor een persoonlijke begeleiding en een gepassioneerde reconstructie van de geschiedenis. De historische gebeurtenissen worden in woord en beeld tot leven gebracht.